Заря над Неманом Идет подписка Что? Где? Когда? Районное радио
АктуальноМолодежьМолодежь Мостовщины

Ад вады чакай бяды, калі побач няма побач смельчака

Ад вады чакай бяды, калі побач няма побач смельчака28 июля 2011 — 10:00

У шаснаццаць год  амаль кожны  бачыць сябе героем, лічыць  здольным, калі не на гераічны, дык хоць бы на  ўчынак, дастойны захаплення і павагі. Праўда, калі наступае той рашаючы для подзвіга момант, на яго аказваюцца  здольнымі і гатовымі  толькі адзінкі.  І ніхто дакладна не бярэцца прадказаць, каго чакае слава і павага.  

 Яшчэ зранку дзевятнаццатага ліпеня  Дзмітрый Халупа, навучэнец Слонімскага прафесійна-тэхнічнага ліцэя, дапамагаў бацькам па гаспадарцы, адным словам, для яго быў звычайны дзень. А  ўжо вечарам пра  геройства Дзімы  загаварыла ўся Вялікая Рагозніца, нават дарослыя мужчыны з павагай паціскалі яму руку і гаварылі: “ Ты, Дзіма, маладзец, сапраўдны герой!”

Было спякотна. І апоўдні Дзіма са сваёй стрыечнай сястрой Машай вырашылі схадзіць   на мясцовы вадаём.   Каля семнаццаці гадзін там, як і заўсёды ў спякотныя дні,  адпачывала і плавала нямала людзей, у тым ліку і дзяцей. Спачатку Дзіма не  звярнуў ўвагі на крыкі дзяцей: “Ратуйце, топяцца людзі!” Хлопец думаў: малыя жартуюць.

Калі прыгледзеўся і зразумеў, што сапраўды топяцца людзі, без доўгіх ваганняў кінуўся на дапамогу.  Дзмітрый  з васьмі год добра плавае, займаецца спортам. Малога Жэню ён вынес з вады без асаблівых цяжкасцей, А каб выцягнуць з вады мужчыну, давялося клікаць на падмогу: вельмі слізкія былі пліты, пакрытыя цінай, яны не дазвалялі хутка выбрацца на бераг.

Ужо пазней на беразе Дзмітрый, як сапраўдны выратавальнік, аказваў пацярпелым першую медыцынскую дапамогу.      А дома  юнага героя  са слязьмі  і абдымкамі сустракалі мамы— яго ўласная і Людміла Іосіфаўна, мама Жэні.

Ірына Станіславаўна Халупа, мама Дзмітрыя, і цяпер не скрывае трывогі за сына, расказвае, што вельмі хвалявалася за яго, бо з Дзімай і вадой былі звязаны непрыемныя выпадкі, пакуль не пабачыла сына жывым і цэлым, у галаву лезлі ўсякія недарэчныя думкі. Яшчэ больш удзячна Дзмітрыю  Людміла Іосі-фаўна Палубок, мама выратаванага Жэні.

 У гераічным учынку Дзмітрыя ёсць і знак лёсу. Яго самога двойчы выратоўвалі ад  няшчасця на вадзе, апошні раз у паза- мінулым годзе, калі, ныраючы, хлопец сур’ёзна параніў галаву.

—Цяпер мая чарга быць выратавальнікам для іншых,— сур’ёзна тлумачыць свой учынак Дзмітрый Халупа.Палічылі сваім абавязкам выказаць словы ўдзячнасці геройскаму хлопцу і работнікі Мастоўскай выратавальнай станцыі.            Я. ЦЕСЛЮКЕВІЧ                        



Назад

Написать комментарий


Ваше имя: Email: Ваш комментарий: